wtorek, 15 lutego 2022

Tożsamość - na podstawie Ef 3

 

Ef 3

„Z tego powodu ja, Paweł, więzień Chrystusa Jezusa ze względu na was, pogan – chyba słyszeliście o zrządzeniu łaski Bożej, danej mi dla was, że udzielone mi zostało w objawieniu poznanie tajemnicy, jak o tym wcześniej krótko napisałem, dzięki czemu mogliście, czytając, poznać moje uświadomienie w zakresie tajemnicy Chrystusa, która w poprzednich pokoleniach nie była synom ludzkim dana do poznania, tak jak objawiona została teraz przez Ducha Jego świętym apostołom i prorokom, że mianowicie poganie są współdziedzicami  i współczłonkami jednego Ciała, i współuczestnikami obietnicy w Chrystusie Jezusie dzięki ewangelii, której właśnie ja stałem się sługą za sprawą daru łaski Boga, danej mi przez działanie Jego mocy.

Mnie, najmniejszemu z wszystkich świętych, ta właśnie łaska została dana, abym poganom zaniósł radosną nowinę o niewyczerpanym bogactwie Chrystusa i odsłonił wszystkim, jaki jest plan owej tajemnicy, krytej od wieków w Bogu, Stwórcy wszystkiego, żeby teraz ta wieloraka mądrość Boga dana została za pośrednictwem Kościoła do poznania zwierzchnościom i władzom na niebiosach zgodnie z odwiecznym planem, który związał z Chrystusem Jezusem, naszym Panem.

 W Nim mamy śmiały dostęp dzięki ufności nabytej przez wiarę w Niego. Dlatego, proszę, nie martwcie się moimi udrękami, znoszonymi dla was. One są waszą chlubą!

Z tego powodu zginam swoje kolana przed Ojcem, od którego każdy ród w niebie i na ziemi otrzymuje imię, aby według skarbów swojej chwały dał wam przez swojego Ducha umocnienie w zakresie tego wewnątrz człowieka, tak, by Chrystus zamieszkał w waszych sercach dzięki wierze, abyście zakorzenieni  i utrwaleni w miłości byli zdolni pojąć wraz z wszystkimi świętymi, jaka jest szerokość i długość, i wysokość, i głębokość, a także poznać wyższą od wiedzy miłość Chrystusa, tak byście doszli do całej pełni Boga.

Temu, który według mocy działające w nas może w każdej sprawie uczynić nieskończenie więcej niż my potrafimy poprosić lub pomyśleć, niech będzie chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie przez wszystkie pokolenia wszystkich wieków. Amen.”

 

 Z tego powodu ja, Paweł, więzień Chrystusa Jezusa ze względu na was, pogan

Widzimy tutaj bardzo emocjonalny apel Pawła on nazywa siebie więźniem Chrystusa Jezusa. Kiedy  popatrzymy na Dzieje Apostolskie znajdziemy fragment, kiedy Jezus mówi do Ananiasza o Pawle:

Dz 9, 15 «Idź - odpowiedział mu Pan - bo wybrałem sobie tego człowieka za narzędzie. On zaniesie imię moje do pogan i królów, i do synów Izraela. 16 I pokażę mu, jak wiele będzie musiał wycierpieć dla mego imienia». Trochę dalej w tym samym rozdziale: Ef 3,Mnie, zgoła najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa. Paweł akcentuje swoje powołanie, którym jest urzeczywistnienie wielonarodowego charakteru Kościoła.

chyba słyszeliście o zrządzeniu łaski Bożej

(dosł. - o tym, że Bóg powierzył zarządzanie [ekonomię] łaską) „Rządca” był administratorem domu, często niewolnikiem lub wyzwoleńcem, który pełnił odpowiedzialną funkcję i cieszył się prestiżem w bogatych domach. 

udzielone mi zostało w objawieniu poznanie tajemnicy

μυστήριονpojęcie „misterion” Paweł odnosi do szczególnego planu Boga wobec historii. Plan ten jest przedstawiony w Piśmie.

która w poprzednich pokoleniach nie była synom ludzkim dana do poznania, tak jak objawiona została teraz przez Ducha Jego świętym apostołom i prorokom

Większość wyznawców judaizmu wierzyła, że profetyzm ustał wraz ze śmiercią ostatnich proroków. Paweł podkreśla, że jesteśmy w stanie pod wpływem Ducha rozpoznać tę tajemnicę, tajemnice Chrystusa objawioną w Piśmie.

poganie są współdziedzicami  i współczłonkami jednego Ciała

Słowo „współdziedzicami” nawiązuje do idei ze Starego Testamentu, w myśl której Ziemia Obiecana stanowiła dziedzictwo Izraela, własnością potomków Abrahama. Poganie mogli przyłączyć się do narodu wybranego przyjmując obrzezanie. Paweł dotyka więc tutaj bardzo delikatnej kwestii głosząc, że „narody”, czyli nie judejczycy są członkami Kościoła. Pamiętamy z ostatniego studium ilustrację dotyczącą budowy świątyni jerozolimskiej. Dziedziniec pogan był oddzielony od innych dziedzińców murem, za przekroczenie którego groziła kara śmierci.

wieloraka mądrość Boga dana została za pośrednictwem Kościoła do poznania zwierzchnościom i władzom na niebiosach zgodnie z odwiecznym planem, który związał z Chrystusem Jezusem, naszym Panem

πολυποίκιλοςróżnorodna, wielobarwna

Zwierzchności i władze traktowano w starożytnym Kościele jako aniołów różnych narodów. Jedność Kościoła stanowiła odzwierciedlenie panowania Boga, którego władza przewyższa władzę aniołów i przekracza ziemskie granice.

W Nim mamy śmiały dostęp dzięki ufności nabytej przez wiarę w Niego

Słowo "śmiałość" stosowano w odniesieniu do szczerej rozmowy między przyjaciółmi.

Niektóre tłumaczenia Biblii mówią, że możemy wejść w Jego Obecność, nawiązać z Nim intymna relację. Zaakcentowanie prawdy, że mamy śmiały przystęp do Boga Ojca ma na celu przekonanie słuchaczy, że jesteśmy domownikami naszego Ojca w Niebie. 

 

Źródła:

Nowy Testament. Z języka greckiego przełożył, wprowadzeniem i przypisami opatrzył ks. Remigiusz Popowski SDB, Vocatio.

William Barcaly, List do Efezjan, Warszawa 1981.

Craig S. Keener, Komentarz historyczno-kulturowy do Nowego Testamentu, Vocatio.

 

wtorek, 18 stycznia 2022

Tożsamość - Ef 2

TOŻSAMOŚĆ

Ef 2
„1 A także was, choć byliście umarli z powodu przestępstw i grzechów swoich, 2 za
którymi niegdyś poszliście według zasad tego świata, w zgodzie z przywódcą mocy mroku,
ducha działającego teraz wśród synów buntu. 3 Do nich i my wszyscy należeliśmy, gdy
postępowaliśmy według popędów swojego ciała i spełnialiśmy zachcianki ciała i zdrożnych
myśli. Tak z natury byliśmy, jak i cała reszta, dziećmi zasługującymi na gniew. 4 Bóg
jednak, ponieważ bogaty jest w miłosierdzie, dzięki wielkiej swojej miłości, którą nas
pokochał, 5 obdarzył nas, właśnie martwych z powodu przestępstw, życiem we wspólnocie
z Chrystusem – z łaskawości otrzymaliście zbawienie 6 i razem wskrzesił, i razem
posadził na niebiosach w Chrystusie Jezusie, 7 aby w nadchodzących wiekach ukazać
bezmiar bogactwa swojej łaski przez dobroć dla nas w Chrystusie Jezusie. 8 Dzięki tej
łaskawości otrzymaliście zbawienie przez wiarę, a nawet i to nie od was, lecz dar to Boga;
9 nie z racji czynów, aby nikt się nie chełpił. 10 Bo Jego dziełem jesteśmy! Stworzeni
zostaliśmy w Chrystusie Jezusie z myślą o dobrych czynach, które Bóg wcześniej uczynił
możliwymi do wykonania, abyśmy się w nich ćwiczyli. 11 Dlatego pamiętajcie, że wy,
kiedyś poganie co do ciała, nieobrzezanymi nazywani przez tych, którzy siebie nazywają
obrzezanymi z racji obrzezania dokonanego ręką na ciele, 12 że właśnie wy w tamtym
czasie byliście bez Mesjasza, niedopuszczeni do praw obywatelskich Izraela, obcy
względem obietnicy zawartej w przymierzach, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie.
13 Teraz natomiast jesteście w Jezusie Chrystusie! Wy niegdyś będący daleko znaleźliście
się blisko dzięki krwi Chrystusa! 14 A On jest naszym pokojem, bo z dwóch uczynił jedno,
zburzył mur rozdzielenia, to jest wrogość, dzięki swojemu ciału 15 i zniósł prawo
nakazowe z jego zarządzeniami, aby wprowadzając pokój, stworzyć w sobie z dwóch
jednego, nowego człowieka 16 i obu pojednać w jednym ciele z Bogiem poprzez krzyż,
usuwając dzięki niemu ową wrogość. 17 Gdy przyszedł, ogłosił pokój wam daleko i pokój
tym blisko, 18 bo za Jego pośrednictwem jedni i drudzy mamy w jednym Duchu dostęp do
Ojca. 19 Tak zatem nie jesteście już cudzoziemcami ani przybłędami, lecz
współobywatelami świętych i należycie do domu Boga. 20 Postawieni zostaliście jako
budowla na fundamencie apostołów i proroków, a jego kamieniem węgielnym jest
Chrystus Jezus! 21 Z Nim zespolona cała budowla wznosi się jako święty przybytek w
Panu. 22 Na Nim i wy rośniecie wspólnie jako budowla, by być mieszkaniem Boga dzięki
Duchowi.”

Mam nadzieję, że odnieśliśmy duchowy pożytek z zadania domowego.
ZADANIE – przeczytam kilka razy w 1 osobie i będę przyjmować łaskę płynącą z tej
prawdy:
Ef 1, 3-14:
3 Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa! On w niebiosach mnie (nas)
pobłogosławił wszelkim duchowym błogosławieństwem w Chrystusie 4 zgodnie ze swoim
wybraniem mnie (nas) w Nim przed założeniem świata, abym (abyśmy) dzięki miłości był/była
(byli) przy Nim, święta/święty (święci) i nieskalana/nieskalany (nieskalani)! On mnie (nas)
wyznaczył do swojego usynowienia przez Jezusa Chrystusa – zgodnie z upodobaniem swej woli –
abym (abyśmy) wychwalała/wychwalał (wychwalali) wspaniałość Jego łaskawości, którą mi
(nam) okazał w Umiłowanym. W Nim mam (mamy) przez Jego krew odkupienie, odpuszczenie
grzechów, zgodnie z bogactwem Jego łaski, którą hojnie mnie (nas) obdarzył wraz z całą mądrością
i zrozumieniem, bo pozwolił mi (nam) poznać tajemnicę swej woli zgodnie ze swoim
upodobaniem, które na Nim oparł w planie doprowadzenia czasów do pełni, aby wszystko zebrać w
Chrystusie – w Nim wszystko, co na niebiosach i co na ziemi! 13 W Nim także
otrzymałam/otrzymałem (otrzymaliśmy) dziedzictwo jako ta/ten (ci), która/który (którzy)
zgodnie z zamierzeniem Tego, który przeprowadza wszystko według postanowienia swojej woli,
przeznaczona/przeznaczony (przeznaczeni) zostałam/zostałem (zostali) do tego, aby być
pochwałą Jego majestatu, jeśli nadzieję mam (mamy) opartą na Chrystusie. W Nim i ja (wy), skoro
usłyszałam/usłyszałem (usłyszeliście) słowo prawdy, ewangelię o zbawieniu swoim (waszym), i
skoro na Nim oparłam/oparłem (oparliście) swoją wiarę, oznaczona/oznaczony (oznaczeni)
zostałam/zostałem (zostaliście) pieczęcią obiecanego Ducha Świętego, który jest poręką mojego
(naszego) dziedzictwa, dla odkupienia z nabytymi, ku chwale Jego majestatu…
Dzisiaj kontynuujemy nasze rozważanie Listu do Efezjan. Otwórzcie proszę Słowo Boże
na drugim rozdziale Listu do Efezjan.
Craig S. Keener w swoim „Komentarzu historyczno-kulturowym do Nowego Testamentu”
mówi, że apostoł Paweł pisze ten list z więzienia, ponieważ został niesłusznie oskarżony o
wprowadzenie pogan do świątyni w Jerozolimie. W tamtych czasach, za przekroczenie
muru oddzielającego Dziedziniec Pogan groziły surowe konsekwencje, łącznie z karą
śmierci. William Barclay w „Liście do Efezjan” stwierdza, że obszar świątyni składał się z
kilku dziedzińców, które kolejno, umiejscowione były coraz wyżej dochodząc w ten sposób
do Miejsca Świętego. Pierwszy, zewnętrzny dziedziniec, powyżej którego znajdował się
Dziedziniec Kobiet, to był właśnie Dziedziniec Pogan. Miał około 1,3 m wysokości.
Posiadał on bramy, na których widniały napisy w języku greckim i łacińskim mówiące, że
poganin, który odważy się przejść poza tę ścianę, wydaje na siebie wyrok śmierci.
Powyżej, znajdował się Dziedziniec Kobiet, dalej był Dziedziniec Izraelitów, nad nimi

Dziedziniec Kapłanów w bezpośrednim sąsiedztwie Miejsca Świętego. Paweł mówiąc o
murze rozdzielenia, wrogości w wersecie 14 nawiązuje właśnie do stylu
architektonicznego świątyni jerozolimskiej: 14 A On jest naszym pokojem, bo z dwóch
uczynił jedno, zburzył mur rozdzielenia, to jest wrogość, dzięki swojemu ciału 15 i zniósł
prawo nakazowe z jego zarządzeniami, aby wprowadzając pokój, stworzyć w sobie z
dwóch jednego, nowego człowieka 16 i obu pojednać w jednym ciele z Bogiem poprzez
krzyż, usuwając dzięki niemu ową wrogość. Dzięki ofierze Jezusa możemy cieszyć się
pokojem z Bogiem oraz między sobą. Co więcej, możemy mieć dostęp do Ojca w Duchu
Świętym. Mamy przynależność! Możemy korzystać z przywileju nowej tożsamości dzięki
krwi Jezusa:
19 Tak zatem nie jesteście już cudzoziemcami ani przybłędami, lecz współobywatelami
świętych i należycie do domu Boga.
Tutaj pojawia się pytanie o cel nowego życia. Co to dla nas oznacza?
1 A także was, choć byliście umarli z powodu przestępstw i grzechów swoich, 2 za którymi
niegdyś poszliście według zasad tego świata, w zgodzie z przywódcą mocy mroku, ducha
działającego teraz wśród synów buntu. 3 Do nich i my wszyscy należeliśmy, gdy
postępowaliśmy według popędów swojego ciała i spełnialiśmy zachcianki ciała i zdrożnych
myśli. Tak z natury byliśmy, jak i cała reszta, dziećmi zasługującymi na gniew.
Według W. Barclaya, grecki odpowiednik słowa grzech to hamartia. Oznacza dosłownie:
chybienie celu. Kiedy wypuszczało się strzałę z łuku i ona nie trafiała do celu, to używało
się określenia hamartia. Ominięcie celu życiowego, nietrafienie do celu, rozminięcie się z
Bożym zamysłem dla naszego życia, z tym, kim moglibyśmy się stać to hamartia. Drugim
pojęciem użytym w Liście jest paraptoma. Oznacza ono: potknięcie, poślizg, upadek. Ono
także odzwierciedla sytuację, w której człowiek rozmija się z autentycznym celem. Nasz
cel jest osiągalny dzięki łasce Bożej i nie musimy błąkać się, gdzieś się gubić, tracić
orientację, krążyć, nadkładać drogi, popełniać błędy z dezorientacji. Jest inna możliwość –
możemy dać się prowadzić Duchowi Świętemu:
10 Bo Jego dziełem jesteśmy! Stworzeni zostaliśmy w Chrystusie Jezusie z myślą o
dobrych czynach, które Bóg wcześniej uczynił możliwymi do wykonania, abyśmy się w
nich ćwiczyli.
To jest ogromny przywilej, dać się prowadzić Duchowi Świętemu, wzrastać poprzez
spełnianie zadań wyznaczonych przez Ojca i dzięki temu mieć poczucie, że nasze życie
nie jest chybione, że trafiamy do Bożego celu żyjąc zgodnie z Jego planem, który dla nas
od wieków przygotował. Otwórzmy się na odkrywanie Bożego planu dla naszego życia
nasłuchując Jego Głosu, poznając Jego zamiary względem nas.

Źródła:
Nowy Testament. Z języka greckiego przełożył, wprowadzeniem i przypisami opatrzył ks. Remigiusz
Popowski SDB, Vocatio.
William Barcaly, List do Efezjan, Warszawa 1981.
Craig S. Keener, Komentarz historyczno-kulturowy do Nowego Testamentu, Vocatio.

Tożsamość - Ef 1, 3nn

III A Tożsamość
Ef 1, 3nn
3 Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa! On w niebiosach nas pobłogosławił
wszelkim duchowym błogosławieństwem w Chrystusie 4 zgodnie ze swoim wybraniem nas w Nim
przed założeniem świata, abyśmy dzięki miłości byli przy Nim, święci i nieskalani! On nas
wyznaczył do swojego usynowienia przez Jezusa Chrystusa – zgodnie z upodobaniem swej woli –
abyśmy wychwalali wspaniałość Jego łaskawości, którą nam okazał w Umiłowanym. W Nim mamy
przez Jego krew odkupienie, odpuszczenie grzechów, zgodnie z bogactwem Jego łaski, którą hojnie
nas obdarzył wraz z całą mądrością i zrozumieniem, bo pozwolił nam poznać tajemnicę swej woli
zgodnie ze swoim upodobaniem, które na Nim oparł w planie doprowadzenia czasów do pełni, aby
wszystko zebrać w Chrystusie – w Nim wszystko, co na niebiosach i co na ziemi! 13 W Nim także
otrzymaliśmy dziedzictwo jako ci, którzy zgodnie z zamierzeniem Tego, który przeprowadza
wszystko według postanowienia swojej woli, przeznaczeni zostali do tego, aby być pochwałą Jego
majestatu, jeśli nadzieję mamy opartą na Chrystusie. W Nim i wy, skoro usłyszeliście słowo prawdy,
ewangelię o zbawieniu waszym, i skoro na Nim oparliście swoją wiarę, oznaczeni zostaliście
pieczęcią obiecanego Ducha Świętego, który jest poręką naszego dziedzictwa, dla odkupienia z
nabytymi, ku chwale Jego majestatu…
16 ...bez przerwy wznoszę za was dziękczynienie i kieruję w swych modlitwach prośby, aby Bóg
Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia przy
poznawaniu Go, światłe oczy serca waszego, abyście pojęli, czym jest nadzieja, do której zostaliście
powołani, czym bogactwo chwały dziedziczenia u Niego wśród świętych i czym przeogromna
wielkość Jego mocy względem nas, którzy uwierzyliśmy za sprawą działania Jego władzy i potęgi.
On ją okazał w Chrystusie przez wskrzeszenie Go z martwych i przez posadzenie Go w niebie po
swojej prawicy nad wszelką zwierzchnością i władzą, i mocą, i panowaniem i nad wszelkim
uznawanym imieniem nie tylko w tym wieku, lecz i w przyszłym. Tak wszystko umieścił pod Jego
stopami i ustanowił Go nad wszystkimi głową dla Kościoła, 23 który jest Jego ciałem, pełnią Tego,
który wszystko we wszystkim doprowadza do pełni.”

W języku greckim wersety od 3 do 14 są jednym, długim zdaniem. Nie jest to wywód logiczny, ale
hymn pochwalny na temat hojności Ojca względem nas! Bóg na pobłogosławił - „wszelkim
duchowym błogosławieństwem w Chrystusie zgodnie ze swoim wybraniem nas w Nim przed
założeniem świata”. Czy to nas nie zaskakuje? To sam Bóg pierwszy nas wybrał, a nie my Jego. Na
dodatek, wybrał nas przed założeniem świata!! Czy często możemy powiedzieć, że ktoś nas
wybrał? Może małżonek nas wybrał. Być może nasi rodzice nas chcieli. Rodzice adopcyjni
wybierają często dzieci. Ale nie ma osoby, która nas wybrała przed założeniem świata! W
Ewangelii Jana 15, 16 czytamy: „Nie wy mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem”.
Przypatrzmy się teraz celowi naszego wybrania: 4 „abyśmy dzięki miłości byli przy Nim, święci i
nieskalani!” Święty, po grecku ἅγιος (hagios) – oznacza inność oraz oddzielenie. Można ten zwrot
przetłumaczyć jako podobny z natury do Boga. Świątynia w mieście czy na wsi różni się od innych
budowli. Jej przeznaczenie jest inne niż obiektu handlowego czy rozrywkowego. Podobnie, sposób
życia chrześcijan różni się od sposobu życia popularnego na świecie.
Wyraz nienaganny – greckie amomoß (amomos), było używane w związku ze składaniem ofiar w
świątyni. Można rozumieć, że cały człowiek, każda jego część osobowa, całe ciało, dusza,

dziedzina zaangażowania jest dla Boga święte i może być ofiarą uwielbienia składaną Mu
nieustannie. Boga interesuje każda przestrzeń naszego serca, duszy, ciała i życia.
5 „On nas wyznaczył do swojego usynowienia przez Jezusa Chrystusa” – o tym fakcie Paweł mówi
też w Liście do Rzymian 8, 23 (my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również
całą istotą swoją wzdychamy, oczekując [przybrania za synów] – odkupienia naszego ciała) oraz
Galatów 4, 4-5 (Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z Niewiasty,
zrodzonego pod Prawem, 5 aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, byśmy mogli otrzymać
przybrane synostwo). W starożytnym Rzymie na mocy władzy ojcowskiej patria potestas ojciec
miał nieograniczoną władzę nad życiem swojego syna w ciągu całego jego życia (aż do uwięzienia,
niewolniczej pracy i pozbawienia życia).
Każde dziedzictwo, każdy prezent ofiarowany synowi stawał się własnością Ojca. Na mocy adopcji
chłopiec otrzymywał wszystkie przywileje swojego ojca i równocześnie tracił prawa wynikające z
przynależności do dawnej rodziny. Uwalniał się także od długów zaciągniętych przez swoją dawną
rodzinę. Bóg podobnie uczynił z nami. Wyrwał nas z niewoli grzechów, uwolnił od długów i kar,
jakie zaciągnęliśmy z ich powodu oraz usynowił.
7 „W Nim mamy przez Jego krew odkupienie, odpuszczenie grzechów, zgodnie z bogactwem Jego
łaski, którą hojnie nas obdarzył wraz z całą mądrością i zrozumieniem” – grecki wyraz apolutrosiß
(apolustrosis) – oznacza uwolnienie, odkupienie, wolność poprzedzoną zapłatą okupu. Pochodzi on
od czasownika lýtron (lytron), który oznacza pieniądze na wykup niewolnika, okup.
Jesteśmy usynowieni, odkupieni, hojnie pobłogosławieni, co oznacza, że możemy poznawać Ojca
oraz swoją tożsamość w Nim. Skoncentrujmy się teraz na głosie Pana, skupmy swoją uwagę na
poznawaniu Go, Jego słowa, które do nas będzie chciał skierować, abyśmy wzrastali w naszej
tożsamości.
Źródła:
Nowy Testament. Z języka greckiego przełożył, wprowadzeniem i przypisami opatrzył ks. Remigiusz
Popowski SDB, Vocatio
William Barcaly, List do Efezjan, Warszawa 1981.

wtorek, 16 listopada 2021

El Roi - Bóg, który mnie widzi

Bóg, który mnie widzi - EL ROI



W starożytnym Izraelu, żadne z imion nadawanych komukolwiek nie było bez znaczenia. Funkcją i zadaniem imienia było nie tylko rozróżnienie poszczególnych osób, ale przede wszystkim imię objawiało głębie natury i charakteru osoby, która je nosiła. Zasada ta odnosiła się nie tylko do ludzi, ale także, a może nawet przede wszystkim do Boga. 

Kiedy Bóg po raz pierwszy objawił swoje imię człowiekowi, przedstawił się jako JHWH - Ten, który JEST, co wskazywało i nadal wskazuje na Jego nieustanną obecność w świecie i w życiu każdego z nas. 

Poza imieniem JHWH, w Biblii znajdziemy wiele innych określeń - imion Boga, poprzez które chce On objawić nam swoją istotę i konkretne cechy. 

Dzisiaj przyjrzymy się imieniu, które zostało objawione już Księdze Rodzaju (jest to notabene jedyne miejsce w Biblii, w którym pojawia się właśnie to określenie) i brzmi El Roi - “Bóg, który mnie widzi”


Sytuacja, w której objawione zostało właśnie to Boże Imię nie należy do najłatwiejszych. Jest ona związane z historią Hagar - niewolnicą, która na życzenie prawowitej żony Sary miała zrodzić Abrahamowi potomka. W świetle prawa, syn Abrahama i niewolnicy Hagar miałby uchodzić za potomka Sary, jednakże Hagar, po zajściu w ciążę zaczęła pogardzać swoją panią i wynosić się ponad nią. Zdenerwowana Sara chciała upokorzyć swą niewolnicę, jednakże ta uciekła od niej na pustynię. Czytamy o tym w Rdz 16:

  

   “Wtedy, przy pewnym źródle leżącym obok drogi do Szur, znalazł ją Anioł PANA. (8) Hagar, służąco Saraj, skąd przychodzisz i dokąd idziesz? — zapytał Anioł. Uciekam od Saraj, mojej pani — odpowiedziała. (9) Wróć do swej pani — rozkazał Anioł — i bądź jej posłuszna! (10) Obficie rozmnożę twoje potomstwo — zapowiedział jeszcze Anioł PANA. — Stanie się ono tak liczne, że trudno je będzie policzyć. (11) Następnie Anioł PANA oświadczył: Oto poczęłaś i urodzisz syna, i nadasz mu imię Ismael, dlatego że PAN usłyszał o twojej niedoli. “


Rdz 16, 8-11


(13) Wówczas Hagar wyznała PANU, który przemówił do niej: Ty jesteś Bogiem patrzącym! Tak — stwierdziła. — Tu zobaczyłam Tego, który mnie widzi! (14) Dlatego nazwano tę studnię Studnią Żyjącego, który mnie widzi. Leży ona pomiędzy Kadesz a Bered  

Rdz 16, 13-14


W najtrudniejszym dla siebie momencie, Bóg objawił się Hagar jako El Roi - ten, który ją widzi, który troszczy się o nią i ma plan, aby błogosławić jej i jej synowi. 

Hagar miała pełne prawo, aby znajdując się na pustyni czuć wielką samotność, odrzucenie, rozczarowanie a nawet rozpacz. Bała się o los swój i swojego nienarodzonego dziecka. Z pewnością sądziła także, że dla nikogo nie jest tak ważna, by chciano szukać jej na pustyni. Był jednak ktoś, kto jej szukał - El Roi

Samotna, bez środków do życia i w ciąży - nie ma nic gorszego dla kobiety. A jednak Hagar odkryła, że nie jest sama. Bóg doskonale znał jej trudną sytuację. Wiedział, czego doświadczyła w przeszłości. Dokładnie określił jej teraźniejszość i widział też jej przyszłość - narodziny syna Ismaela, którego potomkowie rozmnożą się tak, że nie będzie można ich zliczyć. Przeznaczeniem Hagar i jej Syna było żyć, a nie umrzeć. 


Historia ta pokazuje nam, kim jest Bóg. El Roi, Bóg wszechwidzący, Ten, który zauważa nawet najmniejszego wróbla spadającego na ziemię - patrzy dzisiaj na ciebie, nawet jeśli nie zdajesz sobie sprawy z Jego obecności. 


Właśnie taki Bóg objawia się nam w Kościele poprzez swoje dary i charyzmaty, szczególnie przez dar proroctwa. Dlatego właśnie staramy się rozwijać w posłudze tym konkretnym darem, aby jak najwięcej osób, abyś właśnie ty, mógł doświadczyć tego, że Bóg cię widzi. Że patrzy na ciebie z miłością, że twoje życie nie jest Mu obojętne.

Być może zostałeś przez kogoś niesprawiedliwie potraktowany. Może doświadczyłeś odrzucenia, albo przeżywasz przedłużającą się samotność. Może ktoś zawinił wobec Ciebie, albo wręcz przeciwnie, to Ty byłeś nieidealny i popełniłeś jakiś błąd. Bez względu na to w jakiej sytuacji jesteś, Bóg stoi po Twojej stronie i ma plan dla twojego życia. Dobry plan! On widzi Ciebie dzisiaj, tu i teraz. Zna twoje myśli, pragnienia i potrzeby. On zawsze jest blisko i chce pomóc ci odnaleźć właściwą drogę.

    Pamiętaj o tym, zwłaszcza wtedy, gdy w trudnych chwilach musisz czekać na Bożą pomoc i wypełnienie się Jego obietnicy, wtedy kiedy odpowiedź na modlitwy zdaje się nie przychodzić. Proś Boga, który cię widzi, aby otworzył twoje oczy, abyś             i ty mógł zobaczyć Jego i Jego dzieło. Proś by twoja wiara wzrosła, szczególnie wtedy, kiedy Jego obietnice wydają się niemożliwe do spełnienia.


    Nawet najbardziej czujny rodzic musi w końcu iść spać. Ale Bóg, który jest naszym Ojcem nigdy nie zasypia. Nigdy też nie zdarza mu się zagapić, zapatrzeć gdzieś w jedną konkretną stronę i nie przegapia nawet ułamka sekundy z tego, co dzieje się na ziemi, z tego co dzieje się w twoim życiu! Słowo Boże zapewnia nas także, że Bóg szuka mężczyzn i kobiet, którzy byliby Mu całkowicie oddani. Dlaczego? ponieważ chce wzmocnić ich serca, kiedy będą Mu służyć. Jeżeli czujesz się słaby wobec wyzwań, które stawia ci życie, najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, aby wzrosnąć w siłę, to jeszcze mocniej przylgnąć do Boga. Zdecyduj się na to, żeby być mu posłusznym i iść za Nim bez względu na wszystko. Pozwól El Roi czerpać radość z opiekowania się tobą, a wierzę, że twoje serce zostanie wzmocnione w niezwykły sposób. 


“Gdyż Pan wodzi oczami swymi po całej ziemi, aby wzmacniać tych, którzy szczerym sercem są przy nim” 2 Krn 16,9


(3) On nie pozwoli zachwiać się twej nodze ani się zdrzemnie Ten, który cię strzeże. (4) Oto nie zdrzemnie się ani nie zaśnie Ten, który czuwa nad Izraelem. (5) Pan cię strzeże, Pan twoim cieniem przy twym boku prawym. (6) Za dnia nie porazi cię słońce ni księżyc wśród nocy. (7) Pan cię uchroni od zła wszelkiego: czuwa nad twoim życiem. (8) Pan będzie strzegł twego wyjścia i przyjścia teraz i po wszystkie czasy.


Ps 121, 3-8

 


Na postawie książki Ann Spangler, “Modlitwa imionami Boga. Przewodnik na każdy dzień”, Warszawa 2015.

czwartek, 28 października 2021

Tożsamość - powołani do życia w świetle Słowa

 

Kochani, na pierwszym spotkaniu ze Słowem rozważaliśmy prawdę o naszej tożsamości, o tym, że zostaliśmy usynowieni przez Boga w Jezusie Chrystusie oraz o tym, jakie są następstwa  urzeczywistnienia tej prawdy w naszym życiu. Dzisiaj przyjrzymy się innemu atrybutowi naszej tożsamości, jakim jest życie w światłości. Jesteśmy powołani do tego, aby upodabniać się do naszego Ojca, który przez świętego Jana jest nazwany Światłością:   

1J 1

Nowina, którą usłyszeliśmy od Niego
i którą wam głosimy, jest taka:
Bóg jest światłością,
a nie ma w Nim żadnej ciemności.

 

Psalm 36 mówi:

Ps 36

10 Albowiem w Tobie jest źródło życia
i w Twej światłości oglądamy światłość

 

Słówko greckie – to fos – jest użyte w Biblii na oznaczenie: światła, blasku, czegoś, co daje światło, co świeci w człowieku, ogniska, słońca, rodzaju lampy, promieniowania Boskości, obecności Boga, sfery istnienia Boga, światłości duchowej, w której żyją zbawieni w Chrystusie, mądrości udzielanej przez Boga, niosących nadprzyrodzoną światłość innym, wypełnionych duchowym światłem. 

 

Ciemność – to skotija Biblia używa na określenie ciemności, mroku, ciemności umysłu, ducha, niewiedzy etycznej lub religijnej.

 

W Jezusie Chrystusie życie w świetle stało się dla nas dostępne:

Kol 1

12 Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. 13 On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, 14 w którym mamy odkupienie - odpuszczenie grzechów.

Ef 5

8 Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości! 9 Owocem bowiem światłości jest wszelka prawość i sprawiedliwość, i prawda. 10 Badajcie, co jest miłe Panu. 11 I nie miejcie udziału w bezowocnych czynach ciemności, a raczej piętnując, nawracajcie [tamtych]! 12 O tym bowiem, co u nich się dzieje po kryjomu, wstyd nawet mówić. 13 Natomiast wszystkie te rzeczy piętnowane stają się jawne dzięki światłu, bo wszystko, co staje się jawne, jest światłem. 14 Dlatego się mówi:
Zbudź się, o śpiący,
i powstań z martwych,
a zajaśnieje ci Chrystus

 

Chodzenie w światłości, inaczej mówiąc życie w Obecności Bożej, jest darmową łaską Bożą dostępną dla nas dzięki krwi Jezusa. Do jej przyjęcia zachęca nas Słowo Boże:

1J 1

Nowina, którą usłyszeliśmy od Niego
i którą wam głosimy, jest taka:
Bóg jest światłością,
a nie ma w Nim żadnej ciemności.
Jeżeli mówimy, że mamy z Nim współuczestnictwo,
a chodzimy w ciemności, kłamiemy
i nie postępujemy zgodnie z prawdą.
Jeżeli zaś chodzimy w światłości,
tak jak On sam trwa w światłości,
wtedy mamy jedni z drugimi współuczestnictwo,
a krew Jezusa, Syna Jego,
oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.

 

Może czasami wydaje się nam, że na świecie istnieje przeogromna ciemność. Może dopada nas jakieś przygnębienie gdy słyszymy w mediach o dziełach ciemności. Przypomnijmy sobie fragment z Księgi Wyjścia: 

Wj 10, 21-23

21 I rzekł Pan do Mojżesza: «Wyciągnij rękę ku niebu, a nastanie ciemność w ziemi egipskiej tak gęsta, że można będzie dotknąć ciemności». 22 Wyciągnął Mojżesz rękę do nieba i nastała ciemność gęsta w całej ziemi egipskiej przez trzy dni. 23 Jeden drugiego nie widział i nikt nie mógł wstać z miejsca swego przez trzy dni. Ale Izraelici wszyscy mieli światło w swoich mieszkaniach.

 

Dobra nowina jest taka, że możemy mieć w sobie światło. Światło, które ma moc oświecać nasze kroki, wskazywać kierunek drogi, jak mówi Psalm 119:

Ps 119, 105

Twoje słowo jest lampą dla moich kroków i światłem na mojej ścieżce

 

Psalmy dużo mówią o zwyciężaniu trudności w świetle Bożej Obecności:

Ps 27

Dawidowy.
Pan światłem i zbawieniem moim:
kogóż mam się lękać?

Ps 37

i sprawi, że twoja sprawiedliwość zabłyśnie jak światło,
a słuszność twoja - jak południe.

Ps 43

Ześlij światłość swoją i wierność swoją:
niech one mnie wiodą
i niech mnie przywiodą na Twoją świętą górę
i do Twych przybytków!

Ps 44

Bo nie zdobyli kraju swoim mieczem
ani ich nie ocaliło własne ramię,
lecz prawica i ramię Twoje,
światło Twego oblicza, boś ich umiłował.

Ps 56

14 bo ocaliłeś moje życie od śmierci
i moje nogi od upadku
abym chodził przed Bogiem
światłości życia.

 

Dzięki Jezusowi życie Boże w nas, życie w światłości skłania ciemność do ustąpienia:

1J 2

A jednak piszę wam o nowym przykazaniu,
które prawdziwe jest w Nim i w nas,
ponieważ ciemności ustępują,
a świeci już prawdziwa światłość.
Kto twierdzi, że żyje w światłości,
a nienawidzi brata swego,
dotąd jeszcze jest w ciemności.
10 Kto miłuje swego brata,
ten trwa w światłości
i nie może się potknąć.
11 Kto zaś swojego brata nienawidzi,
żyje w ciemności
i działa w ciemności,
i nie wie, dokąd dąży,
ponieważ ciemności dotknęły ślepotą jego oczy.

 

Jesteśmy zachęceni przez Słowo, aby ukazywać Bożą Obecność, Boże światło całemu światu:

Mt 5

 15 Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. 16 Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie.

 

W jaki sposób możemy doświadczyć tej prawdy w naszym życiu?

Poprzez przyjęcie daru zbawienia w Jezusie:

Ew św. Jana 1

W Nim było życie,
a życie było światłością ludzi,
światłość w ciemności świeci
i ciemność jej nie ogarnęła.
Pojawił się człowiek posłany przez Boga -
Jan mu było na imię.
Przyszedł on na świadectwo,
aby zaświadczyć o światłości,
by wszyscy uwierzyli przez niego.
Nie był on światłością,
lecz [posłanym], aby zaświadczyć o światłości.
Była światłość prawdziwa,
która oświeca każdego człowieka,
gdy na świat przychodzi.

 

Bądźmy otwarci  na przyjęcie słowa, które za chwilę będzie do nas skierowane i pozwólmy na to, aby ono oświecało nasze kroki na drodze naszego życia.

 

 

 

 

Zadanie

Znajdę w Nowym Testamencie fragmenty wyjaśniające przez analogię życia w świetle życie nowonarodzonego chrześcijanina.

 

Opracowała: Urszula Grządziel